Szachy

Niestety ja nie gram. Gra tata. Oboje za to jesteśmy zdecydowanymi orędownikami wprowadzenia do szkół nauki gry w szachy. Jakoś niestety nie wierzę w to, że w końcu nauczę się grać. Dla tych, którzy w szachy grają i grają dobrze - szacun! A już szczególnie dla dzieci, które widywałam na turniejach szachowych na których grywał Z. I zastanawiałam się, jak udaje się rodzicom tych maluchów namówić je na taką gimnastykę mózgu? Od czego zaczynali? I oto Zosia pokazała mi jak to działa. Któregoś dnia (Zosia miała wtedy jakieś półtora roku) Z. po prostu wyjął swoją wysłużona szachownicę i rozstawił na niej figury. Młoda zobaczyła i spodobały jej się te figurki. Od razu rozpoznała konika:) Potem coraz częściej prosiła, żeby dać jej szachy. I tak przez zabawę nauczyła się nazw kilku figur i potrafi je poprawnie wskazać. Ustawia je sobie na szachownicy za każdym razem coraz lepiej. Bawi ją to :) A staruszki nie posiadają się z radości:) Abstrahując od samej gry, trzeba zauważyć, że figury same z siebie są ciekawe dla dziecka. Szczególnie duże,solidne, biało czarne ( kontrasty świetnie stymulują zmysł wzroku małego dziecka). Po Zosi sądząc, mają w sobie coś czego nie ma Fischer Price.